Ég var að lesa grein um íslenska fátækt, þar sem fjallað var um fólk sem þiggur matarölmusu.

Greininni mistókst algjörlega að fylla mig af samúð fyrir þessu fólki.

Ég hef auðvitað aldrei upplifað atvinnuleysi, hvað þá fátækt, og er á seinustu stigum þess að eyða meirihluta sparifésins í bakpokaferðalag um S-Ameríku með kærustunni. Það má alveg leiða líkur að því að ég sé ekki lengur í tengslum við raunveruleikann á Íslandi.

Minn raunveruleiki er meira einhvernveginn svona:

Í gærkvöldi sátum við Ewelina fyrir utan veitingastað hér í miðborg Posadas, í Misiones héraði Argentínu. Við vorum þreytt eftir 6 klst. rútuferð, þunn eftir bjór-og-púl-partý á hostelinu okkar kvöldið áður, en glöð því klukkustunda labb um borgina hafði borið árangur og ég fundið hótel sem við höfðum efni á. Ewelina var í sjokki vegna Pólska flugslyssins í Rússlandi.

Við höfðum pantað okkur pizzu og ávaxtasafa, og höfðum svo mikinn mat að við áttum enga möguleika á að klára.

Betlarar höfðu angrað okkur alla máltíðina, bjóðandi blóm og ljóð og skóhreinsun, aðallega börn langt undir lögaldri. Ef maður vildi ekki kaupa drasl, var beðið um moneda, ef maður sagði nei var spurt aftur, og svo aftur, og svo aftur. Pirrandi. Flest börnin virtust vel heilbrigð og voru í hreinum fötum. Stelpa sem var að selja blóm þáði hamborgaraafganga af næsta borði, en var greinilega ekki svöng, og lét systur sína bera afgangana í pappakassa. Systirin gretti sig.

Ég gaf þeim ekki neitt, þrátt fyrir tveggja mínútna suð.

En svo kom lítill strákur að borðinu okkar, ekki að selja neitt, skömmustulegur og í skítugum fötum. Hann bað um ölmusu svo lágt að ég heyrði ekki hvað hann vildi - en þegar ég bauð honum pizzu heyrðist jáið hátt og snjallt. Augu hans ljómuðu og brosið var svo einlægt þegar ég rétti honum sneiðina að ég sá eftir að hafa ekki gefið honum hinar tvær líka. En hann hvarf svo fljótt að ég hafði ekki tíma til að gera neitt í því.

Svo í morgun, með kaffinu, les ég grein um íslenska fátækt. Dæmið sem er tekið, er kona sem þiggur matargjöf vegna þess að hún missti vinnuna og hefur lítið milli handanna. Hún á í vandræðum með að standa í skilum af tveimur bílalánum án þess að missa húsnæðið sitt.

Þetta er auðvitað ömurleg staða, en er þetta fátækt?

Þetta hljómar frekar eins og fólk sem er í vandræðum með að takast á við að það reyndi að lifa langt um efni fram, og það gekk ekki upp. Kannski þarf hún að láta eignir upp í skuldir, flytja í leiguhúsnæði eða leita á náðir vina og fjölskyldu? Lýsa sig gjaldþrota og þiggja atvinnuleysisbætur?

Erfitt, sárt, leiðinlegt... en þetta er enginn heimsendir og ég hika við að kalla þetta fátækt. Miðað við það sem ég sé í þessum heimshluta, tekst mér ekki einusinni að finna fyrir samúð - þetta eru lúxúsvandamál.

Eða hvað? Ég er auðvitað úr tengslum við íslenskan raunveruleika. Fólk má gjarnan leiðrétta mig.