Hvernig stendur á því að íslenskir stjórnmálamenn telja sig aldrei þurfa að segja af sér?

Hvernig stendur á því að stuttbuxnadrengur getur þverbrotið lög og stefnt mannslífum í hættu, en verið áfram í framboði fyrir sinn flokk?

Hvað er að?

Mér finnst að mörgu leyti kostur að Íslendingar beri takmarkaða virðingu fyrir yfirvaldi, lögum og reglum. Það er að sumu leyti merki um sjálfstæði og styrk. En ef menn játa á sig glæpi eða eru dæmdir, þá eiga þeir ekki heima í pólitík. Þeir eiga ekki að vera í opinberum ábyrgðarstöðum og þeir eiga ekki að vera að móta lög og reglur sem þeir augljóslega bera sjálfir enga virðingu fyrir.

Hvað tók aftur langan tíma áður en Árni steliþjófur var aftur kominn í vinnu fyrir hið opinbera? Og Eyþór er enn í framboði!

Það raunverulega kom til greina að kjósa xD í ár, bara til að fá nýtt blóð inn ráðhúsið hérna í Reykjavík. En ekki lengur.

Þetta er flokkur glæpamanna og aumingja og ég kýs þá ekki.