Ég hef komist að því að hreingerningakonum er auðvelt að bregða. Samskipti mín við þessa annars ágætu stétt eru svotil alltaf eitthvað á þessa leið:

Ég: Halló!

Hún: ARG!! Úff! Æ! Gvöð hvað mér brá! Ha ha ha!

Ég, sneyptur: Æ, fyrirgefðu.

Nú kunna sumir að velta fyrir sér hvort þetta sé ef til vill óhóflegum skeggvexti að kenna; ég er nefnilega löngu kominn með meira hár en andlit og mér skilst að ég minni við viss birtuskilyrði á hellisbúa. Mér var reyndar tjáð nýlega, af sitt hvorum aðilanum, að skeggið gerði mig bæði vinalegan og svolítið heimilislegan...

En þetta var líka svona þegar ég var skegglaus. Það er bara eitthvað við mig sem skelfir hreingerningakonur.