Við vinnufélagarnir stöndum saman í biðröð til að komast um borð í flugvél til Dublinar. Allir halda á boarding-passa og vegabréfi.

Fyrir framan mig í röðinni er windows-kerfisstjórinn okkar, hann Höskuldur. Höskuldur er aðeins lægri en ég, dökkhærður og sirka tíu árum eldri.

Hann snýr sér að mér og segir lágum rómi: komdu með passann þinn.

Ég rétti honum þegjandi vegabréfið mitt og þigg hans í staðinn. Röðin mjakast áfram, loks kemur að okkur.

Flugvallarstarfsmaðurinn skoðar vegabréfið mitt samviskusamlega, horfir framan í Höskuld, rífur af boarding-passanum, bendir honum á sætisnúmerið og snýr sér að mér.

Flugvallarstarfsmaðurinn skoðar passa Höskuldar samviskusamlega, horfir framan í mig, rífur af boarding-passanum, bendir mér á sætisnúmerið og snýr sér að Urði.

Við Höskuldur skiptumst glottandi aftur á vegabréfum um leið og við stígum um borð í vélina. Urður gapir og flissar til skiptis.

Flugvallaröryggi er æði.