Ég ætlaði að skrifa eitthvað gáfulegt um kennitölur og vídjóleigur og ólíka menningu og Maus og ofsóknir og persónuvernd og ættfræði og að í Póllandi skyldu símaskrár nú vera bannaðar...

En held ég nenni því ekki.

Þetta er samt mjög athyglisvert. Að mati flestra Evrópubúa eru Íslendingar með allt niðrum sig í persónuverndarmálum og sagan sýnir að slíkt getur verið mjög alvarlegt mál.

Við hinsvegar erum vön að búa í litlu samfélagi þar sem allir vita allt um alla hvort eð er. Að því gefnu, má til sanns vegar færa að það er sparnaður og hagræði af því að hafa ekkert of miklar áhyggjur af persónuverndarformlegheitum.

En er samfélagið okkar virkilega svona lítið? Og hvað gerist þegar okkur fjölgar? Ættum við að hafa áhyggjur?