Jæks. Ég hef ekki tölu á því hvað ég er búinn að missa margar heilasellur undanfarna klukkutíma. Í allt kvöld er ég til skiptis búinn að halda niðrí mér andanum til að losna við hiksta og horfa á sí-versnandi sjónvarpsefni. Eftir þessa meðferð er ég alls óviss um að ég sé fær um að skilja hurðarhún, hvað þá meira.

Til að kóróna allt saman ætla ég nú að blogga sjónvarpsblogg. Fylgist vel með börnin góð, þetta mun vonandi ekki endurtaka sig aftur neitt á næstunni.

Þetta byrjaði allt ósköp sakleysislega. Ég fann Blade Runner, Director's Cut, í /tmp/ möppunni á harða diskinum mínum þegar ég var að taka til. Ég ákvað að horfa á hana í von um að leiða hugann frá hikstanum. Ég veit í alvöru talað ekki hvaðan þessi skrá kom, en hei, fín mynd maður! Ég væri alveg til í að eiga hana á DVD (hint, hint til Jólasveinsins). Þetta er alveg megatöff mynd sem spyr áleitinna spurninga um hvað sé að vera mennskur og hvert erfðafræðin muni á endanum leiða okkur. Harrison Ford er líka alltaf sætur. Þrír þumlar upp.

Því næst horfði ég á CSI á Skjá Einum. Fínn þáttur. Búklausir hausar og spilltar smábæjarlöggur klikka ekki. Fallegur þáttur um umburðarlyndi og mikilvægi mannlegra samskipta. Í alvöru! Þið þarna sem haldið að þetta sé spennuþáttur, það er verið að gabba ykkur til að meðtaka félagslega jákvæðan og uppbyggilegan boðskap.

Eftir CSI flúði ég Jay Leno og lenti beint í fanginu á Tony Soprano á RÚV. Hann tuggði sömu tuggurnar og hann hefur tuggið síðustu ár og að vanda var hápunktur þáttarins atriðið á barnum með berbrjósta stripparanum. Það var reyndar ekki mjög hár hápunktur. Dvergvaxinn eiginlega.

Spaugstofan fékk svo smá séns áður en ég flúði yfir í hámenninguna á Popp Tíví.

Þar var afskaplega vandað og áhugavert sjónvarpsefni á ferð: "The Man's Show". Þar voru tvær stinnar silikonur að keppa um að fá að bætast í hóp "Júgursystra" og verða fastráðnar við þáttinn. Ég sat beisikklí með kjálkann í kjöltunni og gat ekki gert upp við mig hvort það væri verið að niðurlægja karlkynið eða kvenkynið meira með þessu, þar til þátturinn endaði á snilldarlínunni:

"And now: Girls jumping on trampolines!"

Þá small allt saman og ég skildi um hvað þetta snérist.

Þið þarna feministar, þið getið andað léttar og þurfið engar áhyggjur að hafa af þessum þáttum. Svona dagskrárgerð er bara til þess fallin að forheimska enn frekar þá karlmenn sem er hvort eð er ekki við bjargandi, svo þið eigið auðveldara með að leggja undir ykkur hinn vestræna heim.

Karlmenn allsstaðar ættu hinsvegar að hafa verulegar áhyggjur. Það er verið að hafa okkur að fíflum, strákar mínir! Það er verið að hæðast að okkur! Við þurfum að standa upp allir sem einn og krefjast réttar okkar!

Það sér það nefnilega hver maður að það er vita gagnslaust að láta fituskertar silíkonur í bikiníum hoppa á trampolínum. Til að það sé eitthvað gaman að slíku þurfa þær að hafa smá kjöt á beinunum og vera í hjálplegum fötum...

Ég er alvarlega að spá í að kveikja ekki á sjónvarpinu aftur fyrr en eftir áramót.

Það eina jákvæða sem situr eftir er að Tony Soprano virðist hafa hrætt hikstann minn í burtu. Nema það hafi verið brjóstin á stripparanum.