Ég sá einhvern sjónvarpsþátt í gær um kynhegðun manna. Þátturinn var auðvitað frekar yfirborðskenndur og margt í honum sem var einfaldað heldur mikið fyrir minn smekk. Þáttastjórnandi gerði mikið af því að alhæfa hluti um "eðli" manna út frá tilraunum sem mældu í raun bara hegðun sem er greinilega mótuð af ríkjandi samfélagsgildum.

Hinsvegar fannst mér mjög áhugaverður kaflinn í miðjum þættinum, um hlutverk þefskyns í mökunarferli mannskepnunnar.

Þar var því í stuttu máli haldið fram að við löðumst að fólki sem lyktar eins og það hafi erfðasamsetningu sem er mjög frábrugðin okkar. Þannig ætti mér að finnast lykt af systkinum mínum sérlega ósexý, en lykt af manneskju sem alls óskyld mér og mjög ólík ætti alveg að svínvirka.

Ég var að gúgla eftir þessu aðeins rétt áðan og fann fljótt síðu sem lýsir þessu fyrirbæri í stuttu máli, en þó nákvæmar heldur en sjónvarpsþátturinn gerði. Þarna kemur fram að þetta virðist vera aðallega byggt á lykt sem auðkennir ónæmiskerfið - náttúran er mjög viturlega að hvetja okkur til að halda ónæmiskerfum okkar sem fjölbreyttustum.

Þarna kemur einnig fram að pillan virðist geta ruglað þessu kerfi eða snúið því við hjá konum... sem vekur upp mjög áleitnar spurningar um hvað gerist ef/þegar kona hættir á pillunni eftir að hafa náð sér í kærasta eða eiginmann. Hmm?

Annars virðist lyktin af mér í dag aðallega laða geitunga að sér. Það var einn á kaffistofunni áðan sem elti mig út um allt, alveg þar til ég veiddi hann í glas og honum var hent út. Hann var mjög greinilega hrifinn af mér; aðferðin sem ég notaði til að koma honum í glasið var að nota höndina á mér sem beitu.