Ég hef verið að velta því fyrir mér svolítið undanfarið hvað æskudýrkun er furðulegt fyrirbæri.

Það var auðvitað að sumu leyti frábært að vera krakki og unglingur; heimurinn var stór og spennandi og maður vissi að maður átti eftir að læra og prófa svo margt. En að sama skapi kunni maður svo fátt, maður kunni varla á sjálfan sig, hvað þá umheiminn. Maður var óöruggur og reynslaus og enginn tók mark á manni. Enda kunni maður ekki einusinni nóg til að átta sig á því hvað maður væri í raun mikill kjáni.

Það er auðvitað rétt að ég verð aldrei 15 aftur... en ég hef aldrei prófað að vera 35. Af hverju er okkur kennt að sjá eftir hlutunum í staðinn fyrir að hlakka bara til þess sem er framundan?

Ég hugsa reyndar að þetta sé verst fyrir fallegar ungar konur. Samfélagið okkar setur þessa eiginleika (æsku og fegurð) á svo ofboðslega háan stall að það hlýtur að vera erfitt að vita að það komi óhjákvæmilega að því að þær geti ekki troðið sér í mótið sem þær eru dáðar fyrir að passa í í dag. Þær hætta kannski ekki að vera fallegar, en enginn getur verið ungur að eilífu.

Mér hinsvegar finnst bara gaman að eldast, safna reynslu og þroska. Ég finn fyrir því reglulega að ég get gert allskonar hluti í dag sem ég gat ekki gert þegar ég var yngri. Mér finnst það frábært. Samt er ég bara 27 ára gamall. Hugsið ykkur hvað ég verð orðinn yfirgengilega klár og hvað lífið verður orðið hrikalega skemmtilegt þegar ég verð fimmtugur!

Æskudýrkun smærkudýrkun! Það er gaman að eldast.

Eða kannski er ég bara í afneitun? ;-)