Kristnir trúa því nefnilega að þeir hafi höndlað mjög merkilegan sannleik og trúa því jafnframt að þeim sé siðferðislega skylt ^(*) að "bjarga" fólki sem hefur enn ekki tekið "rétta" trú. Þetta fyrrnefnda er líklega sameiginlegt með öllum trúarbrögðum, en þetta síðarnefnda ekki. Trúarbrögð eru mjög mis-uppáþrengjandi og Kristni á nokkuð örugglega metið.

Á sama hátt trúa vesturlandabúar almennt að lýðræði sé besta stjórnkerfið og kapitalismi besta efnahagskerfið og framþróun vísindanna í eðli sínu góð. Það er vestræn dyggð að upplýsa fáfróða um þessa hluti - bjarga þeim, frelsa þá. Líklega er þetta viðhorf komið frá Kristninni.

Þetta viðhorf sést glögglega í afstöðu fólks til Íraksstríðsins, svo dæmi sé tekið. Fólk trúir því almennt að "leiðréttingar" sem þar áttu sér stað séu af hinu góða til lengri tíma litið, jafnvel þó að menn deili um stök útfærsluatriði. Þegar spurt er hver gaf vesturlöndum leyfi til að skipta sér af yfir höfuð, þá verður fátt um svör.

Ég er ekki nógu vel að mér í mannkynssögunni til að vita hvort hún styðji þessa sannfæringu vesturlandabúa eða ekki... en ég leyfi mér að efast. Það er nefnilega ekkert sérstaklega umdeilt að trúboð Kristninnar hafi gegnum aldirnar verið notað sem afsökun eða réttlæting fyrir að heyja stríð og eyðileggja bæði mannslíf og menningarverðmæti. Páfinn sjálfur sá ástæðu til að biðjast afsökunar á verkum kaþólsku kirkjunnar - afskiptsemi kirkjunnar.

En hvað sem því líður þá er þessi hroki, að telja sig vita betur en náunginn og telja það skyldu sína að skipta sér af því hvernig hann hagar sínu lífi og iðkar sína trú, að mínu mati mjög ljótur ósiður.

Þess vegna finnst mér alltaf kaldhæðnislegt þegar ég sé svokallaða "trúleysingja" ráðast með offorsi á málflutning trúaðra (yfirleitt Kristinna), til dæmis með því að ryðjast inn á spjallvefi þeirra með hártoganir og leiðindi eins og maður sér hér og þar á íslenska vefnum. Þessir trúleysingjar þykjast vita betur en "vitlausa trúaða fólkið" en vita samt ekki betur en svo að þeir tileinka sér versta ósið þess sem þeir gagnrýna - uppáþrengjandi, óumbeðið trúboð.

Ég á svolítið erfitt með að bera virðingu fyrir svoleiðis framkomu. Ég hef samt ekkert á móti trúleysingjum, er efahyggjumaður sjálfur. Fyrir mér eru "sannfærðir trúleysingjar" eins og hver annar sértrúarsöfnuður: ágætir meðan þeir láta mig í friði. En um leið og þeir fara óumbeðið að segja mér eða öðrum hverju við eigum að trúa (eða trúa ekki, sem er bara hin hliðin á sama peningi), þá lenda þeir á svipuðum stað í virðingarstiganum mínum og Vottarnir sem banka uppá og vilja svo ekki fara.

Ætli þeim finnist það góður félagsskapur?