Mér hefur alltaf þótt kynhegðun mannskepnunnar áhugavert fyrirbæri. Líklega er það þessvegna sem ég stóð ég í heilmiklum vangaveltum um vændi og sænsku leiðina fyrr á árinu. Ég sótti ráðstefnu um mansal, las skýrsluna sem dómsmálaráðuneytið lét vinna fyrir sig við endurskoðun á lögum þessu tengt, fletti í ársskýrslu Stígamóta, horfði á myndina Lilja 4-ever og spjallaði helling við feminista og allskonar annað fólk um þessi mál.

Svo fékk ég ógeð á málefnunu og dró mig bara út úr umræðunni. Það var mikið til af því að ég komst að því að flestir sem ræða þetta hafa engan áhuga á rökum eða raunveruleikanum - fyrir flesta er þetta siðferðis- og tilfinningaspursmál og umræðurnar eru oft rosalega fljótar að breytast í skítkast. Og þegar maður hefur sjálfur engra sérstakra hagsmuna að gæta, þá nennir maður ekki að standa í slíku.

En áður en ég fékk ógeð, skrifaði ég uppkast að löngum pistli um mína sýn á málið. Ég náði hinsvegar ekki að klára hann og birti hann því aldrei opinberlega. Ég rak augun í hann um daginn þegar ég sá að vændisumræðan og umræðan um "sænsku leiðina" væri komin í gang aftur og var að fletta í gömlu dagbókarfærslum sem ég hafði skrifað um þetta, í leit að einhverju sem mætti endurnýta með lítilli fyrirhöfn.

Eftir smá umhugsun hef ég ákveðið að birta bara pistilinn í ókláraðri mynd. Hugsanlega er þetta gagnlegt innlegg í umræðuna?

Ég hafði reyndar líka verið að spá í að pússa þetta til (fjarlægja kaflann um Lilju 4-ever (of gamallt), finna fleiri heimildir, orða hluti betur og fjalla nánar um þá málefnalegu gagnrýni sem sænska leiðin hefur fengið) og senda einhverju blaði eða tímariti (B&B? Veru?), en ég hef hvorki tíma né nennu til þess. Ef einhver vill klára þetta fyrir mig, koma í verð og deila höfundalaununum, þá er það alveg velkomið. ;-)