Ég er nú með fjörfisk í efra vinstra augnlokinu. Samkvæmt þjóðsögunni mun ég því detta dauður niður ef einhver potar í augað á mér... en mér finnst líklegra að ég meiði mig bara og verði fúll og pirraður.

Svo tárast ég óhóflega mikið í roki, vinstra megin. Í gær labbaði ég hágrátandi heim úr vinnunni, en var samt í ágætu skapi. Ef ég væri leigumorðingi þá væri ég Crying Freeman.

Þessi fjörfiskur og ofvirki tárakirtillinn eru það eina sem enn minnir mig á sjóræningjaveikina sem byrjaði að hrella mig fyrir þremur vikum. Brosið er reyndar enn svolítið skakkt, en samt miklu eðlilegra en það var. Það sem skiptir mestu er að ég get blikkað og deplað augunum að vild - leppurinn hefur ekkert verið notaður síðan fyrstu daga frísins.

Húrra fyrir því!