Fólk sem stelur debet- eða kreditkortum til að fara á ærleg fyllerí ætti að hafa í huga að ef það lýkur djamminu á að panta pizzu, þá kemur það fram í heimabanka kortsins daginn eftir. Þá þarf eigandi kortsins bara að hringja nokkur símtöl til að komast að því hvert pizzan var send, hver tók á móti henni og hvað símanúmerið hans er.

Með hjálp símanúmersins og símaskráa má svo yfirleitt fletta upp fullu nafni. Með hjálp þjóðskrárinnar má svo finna kennitölu og hugsanlega aðra fjölskyldumeðlimi. Með hjálp Google má í sumum tilfellum komast að því við hvað viðkomandi fólk starfar...

Einhver sem er svo vitlaus að panta sér pizzu með stolnu korti má þakka fyrir að hann (eða félagi hans sem pantaði pizzuna) fái ekkert verra en símtal þar sem heimtað er að hann skili stolnu hlutunum og endurgreiði skuld sína.

Ég stóð einmitt í svona leynilögguleik sem endaði með svona símtali í gær, þar sem ég hótaði að fara til lögreglunnar með upplýsingarnar sem ég hafði sankað að mér. Það virkaði ágætlega. Unnur mín fékk aftur eigur sínar innan við sólarhring eftir þjófnaðinn, sem hefur það í för með sér að tapið af uppátækinu er sirka 10.000kr minna en það hefði orðið ef við hefðum bara nöllað í bankann um að bakfæra kortafærslurnar. Og í staðinn fyrir að þetta bitni á bönkum og kaupmönnum, þá fær þjófurinn að borga brúsann og svitna aðeins. Þannig á það að vera.

Mig langar annars að þakka starfsfólki Hróa Hattar sérstaklega fyrir veitta aðstoð - það kemur alveg til greina að beina viðskiptum mínum oftar til þeirra í framtíðinni!

Uppfært: Unnar frásögn.

Uppfært 27.01.03, 17:30: Jæja, þá er þjófurinn búinn að borga skuldina sína. Húrra fyrir því...