Á föstudaginn fór ég í góðra vina hópi á tónleika með færeysku pönksveitinni 200%, á Sirkus. Þeir voru kúl.

Eftir tónleikana hitti ég hinsvegar stelpu sem var ekki kúl.

Hún var útlensk, vinstrimanneskja að sögn, ekkert sérstaklega sæt og alveg að deyja úr uppreisn. Hún byrjaði á að skammast í mér fyrir að vera augljóslega að þykjast vera pönkari (hárið sko, það er svo pönkað). Þegar ég sagðist ekki vera að þykjast vera eitt eða neitt, mér þætti þetta bara flott hárgreiðsla, þá sagði hún bara víst víst víst, ég væri að þykjast vera pönkari, væri þar að auki tískuþræll og að hún þyldi sko ekki svona fólk eins og mig.

Jájá. Samt vildi hún endilega spjalla meira... hún spurði mig næst hvort ég væri giftur. Þegar ég sagði já, þá fékk ég að heyra allt um það hvað það væri asnalegt og ömurlegt að vera giftur. Fljótlega kom reyndar uppúr krafsinu að hún á kærasta sem hún sagðist líta sömu augum og við venjulegu lúðarnir lítum eiginkonur/eiginmenn okkar... og þegar ég sagði að hún væri þá bara sjálf gift og væri bara í kjánalegri uppreisn gegn orðinu "gifting", þá átti hún ekkert andsvar.

Þá spurði hún hvort ég vildi lána henni fyrir bjór - hún skyldi sko alveg pottþétt borga mér það aftur næst þegar ég sæi hana. Þegar ég sagði henni eins og var, að ég væri búinn með seðlana sem ég hafði skammtað mér fyrir kvöldið (sem var satt, bjórkortið var heima að hvíla sig) virtist hún alveg missa áhugann á mér.

Tveimur mínútum síðar var hún komin á barinn, með fingurinn á lofti að skamma einhvern annan vesaling. Og komin með bjór!

Hvað er að í samskiptum kynjanna þegar óaðlaðandi kvenfólk sem nennir ekki einusinni að reyna að vera vinalegt fær samt gefins bjór á börum frá örvæntingafullum strákum? Ég bara skil þetta ekki!

Takið ykkur saman í andlitinu strákar! Svona stelpur eiga bara skilið að vera þyrstar á föstudagskvöldum!

Að öðru leyti var helgin bara nokkuð góð. :-)