Ég vil taka það fram að ég þekki ekkert til þessa tiltekna máls, en það er rétt hjá Árdísi að í lögum, n.t.t. í lögum um meðferð opinberra mála, eru gerðar ríkar kröfur til þess hvernig ákæra er úr garði gerð.

Þannig má hvorki dæma ákærða fyrir aðra hegðun en er tilgreind í ákærunni né dæma aðrar kröfur á hendur honum en þar koma fram. Hins vegar skiptir ekki öllu þótt ákæruvaldið heimfæri verknaðinn undir vitlaust ákvæði í hegningarlögum svo lengi sem það bitnar ekki á vörn ákærða og verknaðinum er lýst nægilega vel.

Það sem ég held hins vegar að hafi gerst í þessu máli er að ákæruvaldið hafi gert heiðarlega tilraun til að koma lögum yfir þessa háttsemi. Það er nefnilega gloppa í lögunum. Ef friðhelgisbrotakafli almennra hegningarlaga er skoðaður sést að á svona athæfi er ekki tekið þar og ákvæði laga um persónuvernd taka ekki til þess ef "vinnsla persónuupplýsinga", hér myndatakan, er eingöngu til persónulegra nota.

209. gr. hgl. er þess vegna helsta haldreipið en það getur verið erfitt að sýna fram á "lostugan tilgang" enda er vafi túlkaður ákærða í vil.

Og nú eru allir sofnaðir...