Það eru helst þrjár ástæður fyrir að við erum að gefa þessum guttum "séns" og fara ekki með málið lengra.

Sú fyrsta sýnst einfaldlega um tíma / fyrirhöfn - við töldum okkur geta komist yfir eigur okkar aftur á sem skemmstum tíma, með sem minnstum tilkostnaði svona. Að lofa að halda lögreglunni utan við þetta (loforð sem við ætlum ekki að svíkja) var gulrót sem virkaði ágætlega.

Önnur er óvissan um hvort maðurinn sem við höfum átt í samskiptum við sé í raun og veru þjófurinn. Hann heldur fram að hann þekki þjófinn lítið eða ekkert. Það er kannski haugalygi, en kannski ekki. Við trúum honum svona rétt mátulega, en getum samt ekki verið alveg viss. Ef svo ólíklega vill til að hann er saklaus, þá er hann búinn að vera að gera okkur greiða og það væri illa gert að siga lögguna á hann í ofanálag.

Þriðja er blanda af sjálfselsku og linkind... okkur finnst í raun alltílagi að gefa fávitonum séns (fávitar eru líka fólk sem getur átt bágt), sérstaklega af því að við erum vonandi með því að forðast það að eignast óvini. Okkur langar ekkert að eignast óvini og sérstaklega ekki óvini sem stunda sömu skemmtistaði og við. Svona fólk hverfur ekkert þó maður sigi lögguna á það.

Fyrst allar kröfur okkar um endurgreiðslu voru uppfylltar á tilsettum tíma, þá sýnist okkur það vera okkur sjálfum í hag að láta bara þar við sitja.